Između 1980-ih i 1990-ih, Richard Rogers je ubio više muškaraca, a danas služi doživotnu kaznu u Nju Džersiju
Letnje noći Njujorka tokom osamdesetih i devedesetih bile su vreme kada su gej barovi i klubovi nudili retke oaze slobode. Ipak, upravo u tim prostorima Richard Rogers, medicinski tehničar sa Staten Ajlenda, birao je svoje žrtve – muškarce koje je upoznavao, a potom brutalno ubijao i raskomadane delove tela ostavljao u kesama za đubre duž puteva u tri američke savezne države.
Rogersova serija zločina ostala je dugo u senci, delom zbog tadašnje društvene klime: žrtve su bili gej muškarci, a Njujork je bio pogođen epidemijom side i talasom nasilja. Autor Elon Green, u knjizi „Last Call: A True Story of Love, Lust, and Murder in Queer New York“, istražuje živote petorice muškaraca koji su stradali od Rogersove ruke, ističući da su mnogi od njih bili na pragu novih, ispunjenijih života.
Prvi poznati zločin Rogersa datira iz 1973. godine, kada je u Mejnu ubio svog cimerskog sa fakulteta, Freda Spensera. Rogers je tada tvrdio da je delovao u samoodbrani, ali prema rečima autora, „to je besmislica“. O ovom slučaju postoji malo sačuvanih dokumenata, a ni tadašnji istražitelji nisu ostavili mnogo tragova.
Između 1991. i 1993. godine, Rogers je povezan sa ubistvima četiri muškarca: Peter Anderson, bankar iz Filadelfije; Thomas Mulcahy, radnik tehnološke firme iz Masačusetsa; Anthony Marrero, rođen u Portoriku, koji je radio kao seksualni radnik; i Michael Sakara, slovoslagač u New York Law Journal-u. Svi su poslednji put viđeni u barovima i klubovima, a njihova tela su pronađena raskomadana, ostavljena u plastičnim kesama.
Iako su neki verovali da je policija ignorisala slučaj zbog seksualnosti žrtava, autor navodi da je njujorška policija pokazala manje interesovanja, dok su policije Nju Džersija i okruga Rokland bile posvećenije. Posebno se izdvaja detektiv Matthew Kuehn iz Nju Džersija, koji je čak uključio svoju decu u distribuciju fotorobota osumnjičenog po Menhetnu.
Ključni trenutak u istrazi dogodio se zahvaljujući Margaret Mulcahy, supruzi jedne od žrtava. Ona je, nezadovoljna tempom istrage, angažovala privatnog detektiva i kontaktirala šefa istražnog tima, zahtevajući sastanak. Ova upornost naterala je istražitelje da potraže nove metode, uključujući saradnju sa policijom Toronta i primenu tehnike vakuum metalne depozicije (VMD) za otkrivanje otisaka na plastičnim kesama.
Rogers je uhapšen 2001. godine, dok je radio kao medicinski tehničar u bolnici Mount Sinai. Na suđenju je priznao svoju seksualnu orijentaciju, a osuđen je za dva ubistva i danas izdržava dve doživotne kazne u državnom zatvoru u Trentonu, Nju Džersi.
Iako je slučaj rešen za deo žrtava, pitanje ostaje: da li bi pravda stigla ranije da su žrtve bile drugačije? Autor ističe da je Rogersova priča deo šire slike o nasilju i predrasudama tog vremena, ali i o porodicama i istražiteljima koji su odbili da odustanu. Slučaj Last Call Killer ostaje podsećanje na generaciju koja je bila na ivici slobode, ali je nasilje prekinulo njihove živote.
