Od 1974. do 1978. godine, Bundy je priznao 36 ubistava, ali istraživači sumnjaju da je broj mnogo veći
Mračna atmosfera sedamdesetih godina u Americi bila je vreme kada su nestanci mladih žena postali zastrašujuća svakodnevica. Ted Bundy, tada neupadljiv mladić iz Vermonta, postao je sinonim za strah i neizvesnost, a njegova priča i danas izaziva jezu. Iako je Bundy priznao 36 ubistava pre nego što je uhapšen 1978. godine, najnovija istraživanja otvaraju pitanje: koliko je stvarno bilo njegovih žrtava?
Bundy je tokom četiri godine, od 1974. do 1978, ubijao mlade žene i devojke širom Sjedinjenih Država. Njegov modus operandi bio je prepoznatljiv, ali policija je dugo lutala u mraku, nesposobna da poveže zločine koji su se dešavali u različitim državama. Žrtve su bile uglavnom studentkinje, a njihov nestanak često je prolazio nezapaženo u početku, dok bi kasnije otkriće tela šokiralo lokalne zajednice.
Prema najnovijim podacima, DNK analiza iz aprila 2026. godine potvrdila je Bundyjevu odgovornost za nestanak i smrt Laure Ann Aime, sedamnaestogodišnje devojke iz Jute, nestale 1974. godine. Šerif Mike Smith izjavio je: „Zahvaljujući novim forenzičkim tehnikama i saradnji sa laboratorijom za javnu bezbednost Jute, uspeli smo da zatvorimo ovaj slučaj.” Bundy je, prema izveštajima, priznao ubistvo Aimeove noć pre pogubljenja.
Ipak, profesor kriminologije Matt DeLisi sa Iowa State univerziteta tvrdi da su ove potvrđene žrtve samo vrh ledenog brega. U svojoj knjizi „Ted Bundy and the Unsolved Murder Epidemic”, DeLisi navodi da je Bundy verovatno ubio više od 100 osoba i da je svoju ubilačku karijeru započeo još u adolescenciji. „Bundy ostavlja mnogo tragova koji ukazuju na to da je broj žrtava daleko veći od zvanično priznatih tridesetak,” navodi DeLisi. „Ponašanje i sigurnost sa kojom je ubijao između 1974. i 1978. godine jasno pokazuju da nije mogao tek tada da počne. To odražava nekoga ko je to radio godinama.”
DeLisi, autor više od 400 naučnih radova iz oblasti forenzike i sociologije, u knjizi se oslanja na svedočenja ljudi koji su poznavali Bundyja i na sopstvena istraživanja. On piše da je Bundy još kao dete pokazivao znake psihopatije: postavljao je noževe oko svoje uspavane tetke i mučio životinje. Nedostatak kajanja, stida ili krivice, prema DeLisiju, bio je zajednički Bundyju i drugim serijskim ubicama tog vremena, poput Samuela Littlea i Rodneyja Alcala.
Knjiga takođe istražuje zašto je broj nerešenih ubistava u Americi porastao za oko 80% od 1960. do početka 21. veka. Razvoj autoputeva i međudržavnih saobraćajnica olakšao je kriminalcima da pronađu žrtve i izbegnu hapšenje, dok su tadašnje policijske službe imale poteškoća sa razmenom informacija o osumnjičenima i nestalim osobama.
Bundy je uhapšen 1978. godine, a njegova suđenja i priznanja ostali su predmet javnog interesa. Uprkos tome što je priznao 36 ubistava, mnogi stručnjaci i dalje veruju da je stvaran broj žrtava mnogo veći. Najnovija forenzička otkrića, poput slučaja Laure Ann Aime, samo dodatno potvrđuju sumnje da je Bundy bio jedan od najplodnijih serijskih ubica u američkoj istoriji.
Danas, decenijama nakon njegovog pogubljenja, misterija oko stvarnog broja Bundyjevih žrtava ostaje nerešena. Njegov slučaj i dalje fascinira i zastrašuje javnost, dok istraživači nastavljaju da otkrivaju nove detalje zahvaljujući savremenim forenzičkim metodama. Uticaj Bundyjevih zločina vidljiv je i u načinu na koji su policijske službe unapredile saradnju i razmenu informacija, ali i u stalnom podsećanju na to koliko je teško uhvatiti serijskog ubicu koji zna kako da iskoristi slabosti sistema.
